Update: GroeNoord contacteerde mij en ik publiceerde daarop een nieuwe post.

Ik ben één keer naar #OccupyAntwerp gegaan en heb achteraf een speech gepubliceerd die ik wou gegeven, maar niet gegeven heb. Ik was van plan opnieuw te gaan (na mijn examens, weliswaar, zijnde nu), maar heb beslist dat niet meer te doen.

Ik heb ook enkele IRC-meetings van #OccupyBelgium bijgewoond en dat is de finale trigger geweest om te beslissen mezelf los te maken van #Occupy. De betreffende meeting, maandag 31 okt, was op het moment dat ik vertrok reeds een uur bezig (de OccupyBelgium meetings duurden gemakkelijk enkele uren), maar dat was absoluut geen probleem. Wat ik wel het probleem vond was de snelheid, of gepaster: traagheid. Een uur in de meeting was er verslag uitgebracht van 2 voorbije meetups, ik twijfel al of de meeting hiervoor het geschikte platform was, maargoed. Daarna waren we verzand geraakt in een discussie over de taal waarin de meeting moest gehouden worden.

Hoewel dat an sich mij niet het probleem leek legt het wel een fundamenteel probleem bloot: geen leiderschap. Echter, in de Occupy-beweging is dat niet per sé een probleem, aangezien de Occupy-beweging, volgens eigen verklaringen, geen leiders heeft. Alleen geloof ik dat dat in dit stadium geen werkbare vorm is. Er moeten leiders zijn om alles in goede banen te leiden en er moeten vaste afspraken gemaakt worden.

Een ander punt was voor mij dat lokale Occupygroepen zich niet steeds aan hun woord hielden. Met hun woord bedoel ik één principe in het bijzonder: Occupy is neutraal. Dat staat sterk in contrast met bijvoorbeeld OccupyAntwerp die volledig met naam achter de actie tegen de bomenkap op de Keyserlei gaat staan (waarover verder in deze post meer). Ze neemt dus publiekelijk een standpunt in dat deze actie steunt en is dus niet langer neutraal.

Om even verder in te gaan op de bomenkap op de Keyserlei, ik snap die actievoerders niet. Wat achtergrond hier: de Keyserlei (tussen Centraal Station en Meir) wordt heraangelegd tot “groene boulevard”. Het wordt een zone 30 met gedeeltelijk enkelrichtingsverkeer. Er komt meer ruimte voor de zwakke weggebruiker en de terassen van de horeca worden gevoelig groter. De bomen worden verder vervangen door een andere soort die meer licht moet doorlaten.

Ik ben voor de heraanleg. De Keyserlei kan dat gebruiken, een heraanleg. Verder is minder verkeer daar ook wenselijk. Voor het plaatselijke milieu, maar vooral ook voor de verkeersdoorstroming. Rooseveltplaats-Keyserlei-Meir-Astridplein is verschrikkelijk in de spits. De actiegroepen lijken echter vooral voort te gaan op slogans en pas bij ver doorklikken op websites en blogposts te nuanceren. De bomenkap wordt te weinig gekaderd, hun standpunt over de heraanleg zit verborgen achter oppervlakkige slogans. Ik steun de acties dus niet.

Verder geloof ik ook niet meer in de werking van Occupy. Op een plein je mening verkondigen en dan in groepjes gaan samenzitten naargelang wie waarin geïnteresseerd is. Ik geloof er niet in. Naar oplossingen zoeken moet genuanceerd en gebaseerd op feiten kunnen. Op een plein gaat dat niet.

Er zijn dus enkele redenen waarom ik mezelf niet meer aan Occupy koppel: Ik geloof niet in de werking, het gaat te traag, en lokaal overtreed Occupy haar principes. En nee, daar later op terug komen gaat niet. Gedane zaken nemen geen keer, in zaken zoals deze.

Geloof me, ik sta nog steeds achter dezelfde idealen, maar niet met Occupy.